Andrea Hirata*
Çeviren: Nurzakiyah Komarudin
BABA
Amiru: ”Pardon hanımefendi. Yanlış saymadıysam bunların toplamı bir milyon altı yüz bin rupiahtır. Eksik ise bana söyle. Fazla ise devlete bağış olsun.” Gülümseyerek rehin makbuzunu uzattı.
Kasadaki hanımefendi, küçük çocuğun parmaklarının her tarafının yara bandı ile sarılı olduğunu görünce sersemlemişti. Amiru’nun dışarı fırlayan damarlarla dolu sert ellerine iyice baktı.
“Rehin bıraktığın radyoyu almaya mı geldin?”
“Evet hanımefendi. Babamın radyosu.”
Kasadaki hanımefendi, önünde duran genç çocuğun, babasının radyosunu geri alabilmek için neler yaşadığını bilmez.
“Baban bu radyoyu dinlemeyi çok mu seviyor?”
“Hem de çok.”
“Bunu geri alabilmek için bir işte mi çalışıyorsun?”
Amiru gülümsedi.
“Ne iş yapıyorsun?”
Amiru bir daha gülümsedi!
Kasadaki hanımefendi, “Ben de o radyoyu dinlemeyi çok seviyorum.” dedi ve elini çocuğun elinin üstüne koydu. Amiru ile aynı yaşta çocuğu vardı. Hanımefendi makbuzu alıp rehin eşyaların toplandığı arka odaya gitti. Çok geçmeden elinde radyoyla geri geldi. Amiru heyecandan titriyordu.
Hanımefendi radyoyu uzatır uzatmaz Amiru hemen onu kucağına aldı. Etrafındaki insanların garip bakışlarını hiç önemsememişti. Kasadaki hanım ne diyeceğini bilemedi, çok duygulanmıştı.
Amiru, bisikletini park ettiği yere doğru hızlıca gitti. Bisikletin arka koltuğuna radyoyu sıkıca bağladı, hemen pedalı çevirmeye başladı. Pazarın kalabalıklarını yararken hiç ardına bakmıyordu.
Köylerden geçti ve sonra uzun bir yola girdi. Sağda ve solda sadece geniş ve sessiz çayırlar vardı. Amiru, ellerini bisikletin gidonundan kaldırıp havada genişçe yaydı. Rüzgâr yüzüne vurdu. Arkaya dönüp gülümseyerek radyoya baktı. Radyo da ona gülümsedi.
“Çok uzun bir zamandan sonra seni ancak şimdi alabildim Mr. Phillip, affet beni.”
“Ah, önemli değil Amiru.”
“İş bulmak çok zormuş.”
“Anladım. Beni kesin alacağını biliyordum zaten.”
* 1967 yılında Endonezya’nın Gantung şehrinde doğan Andrea Hirata, pek çok ödül alan Laskar Pelangi (Gökkuşağı Askerleri) kitabının yazarıdır.
